प्रभात वृत्तसेवा
माथेरान – नवरात्रोत्सव आला की आपण देवीचा जागर करतो. तिच्या शक्तीला, तिच्या त्यागाला, तिच्या ममतेला आपण नतमस्तक होतो. पण दुर्गेच्या कृपेने आपल्या घरात, आपल्या समाजात. तिच्या कष्टांत, तिच्या ममतेत, तिच्या जिद्दीत साक्षात नारीशक्तीचे दर्शन घडते. माथेरानमधील अनिता रांजणे ह्या अशाच नारीशक्तीचे एक जिवंत उदाहरण आहेत.

घरची परिस्थिती बेताची. संसाराचा गाडा चालवणे अवघड, मुलं लहान आणि रोजच्या गरजा भागवण्यासाठी पै-पै मोजावी लागणारी परिस्थिती, नवरा हातरिक्षा ओढून घाम गाळत असे, पण त्या घामातही संसाराचा दिवा तेवढा उजळत नसे. तेव्हा या माऊलीने स्वतःचं सुख मागे ठेवत संघर्षाची वाट धरली. सकाळी अंगण झाडणे, डोक्यावर लाकडांचा भारा आणणे, चुल पेटवणे, ही तिची रोजचीच साधना.

आणि त्याचबरोबर कुटुंबाला स्थैर्य देण्यासाठी ती स्टेशनवर कुली म्हणून उभी राहिली, बाजारात सँडविच विकले. अपमान झाला, मानहानी झाली, पण माझ्या घरातील दिवा विझू नये, हीच माझी पूजा होती, असं त्या हसून सांगतात.त्यांच्या प्रत्येक घामाच्या थेंबात एकच ध्यास होता, माझं कुटुंब सुखी व्हावं, माझी मुलं भुकेली राहू नयेत, त्यांना चांगले शिक्षण मिळावे. आज त्यांच्या त्या कष्टाचे फळ दिसून येते.

आज त्यांची मुले जबाबदारीने उभी राहिली आहेत, त्यांनी स्वतःचा व्यवसाय सुरू केले आहेत. नवऱ्याची हातरिक्षा आज स्वतःच्या रिक्षेत रुपांतरीत झाली आहे. याच रिक्षेच्या स्टेयरिंगवर आज त्या स्वतः बसल्या आहेत, माथेरानच्या पहिल्या महिला रिक्षा ड्रायव्हर म्हणून आज त्या कार्यरत आहेत. सोबतच सासू-सुनेचं नातं सांभाळतात, नातेवाईकांना जोडतात, कुटुंबातल्या प्रत्येकाला आधार देतात.

संघर्षातून निर्माण झालेला आत्मविश्वास..
विचार करा, ज्या हातांनी लाकडांचा भार उचलला, चुल पेटवली, त्याच हातांनी आज स्टेयरिंग घट्ट पकडले आहे. ही केवळ रिक्षा नाही, तर त्यांच्या आत्मविश्वासाची दिशा आहे. गावकरी सांगतात, पहिल्यांदा जेव्हा त्या रिक्षा चालवत गावातून गेल्या, तेव्हा प्रत्येकाने टाळ्यांचा कडकडाट केला. कारण ही फक्त गाडी नसून एका स्त्रीच्या संघर्षाचा विजय होता.