नवी दिल्ली : जगात सध्या अंतराळ शर्यत सुरू आहे. अनेक देश चंद्र आणि अवकाशात प्रगती करण्याचा प्रयत्न करत आहेत. ध्येय फक्त प्रथम पोहोचणे नाही, तर मानवांनी सुरक्षित, शाश्वत आणि शाश्वत मार्गाने चंद्रावर पोहोचावे याची खात्री करणे आहे. मला चंद्रावर जायचे आहे, पण माझे पती मला परवानगी देत ​​नाहीत. घरी परतण्याची आणि जबाबदारी सोपवण्याची वेळ आली आहे.

पुढच्या पिढीने अंतराळ संशोधनात त्यांचे स्थान निश्चित केले पाहिजे, असे प्रतिपादन ख्यातनाम भारतीय-अमेरिकन अंतराळवीर सुनीता विल्यम्स यांनी केले आहे. दिल्लीतील अमेरिकन सेंटरमध्ये ताऱ्यांवर नजर, जमिनीवर पाय या चर्चासत्रात सुनीता विल्यम्स बोलत होत्या. साठ वर्षीय सुनीता विल्यम्स नुकत्याच अमेरिकी अंतराळ संशोधन संस्था अर्थात नासामधून निवृत्त झाल्या आहेत.

त्यांनी अवकाशात ६०८ दिवस घालवले आहेत आणि नऊ स्पेसवॉक देखील पूर्ण केले आहेत. त्या म्हणाल्या की, हे काम लोकशाही पद्धतीने, सर्वांच्या फायद्याने, सहकार्याने आणि पारदर्शकतेने केले पाहिजे. कोणत्याही एका देशाने वर्चस्व गाजवू नये आणि संपूर्ण मानवतेला फायदा होईल यासाठी अंटार्क्टिका मॉडेलप्रमाणे सर्व देशांनी सहकार्याने पुढे जावे.

सुनीता विल्यम्स म्हणाल्या की, भारतात येणे म्हणजे मला माहेरवाशिणीसारखे वाटते. माझे वडील गुजरातच्या मेहसाणा जिल्ह्यातील झुलासन गावचे होते. आता अंतराळातून पृथ्वी पाहिल्याने आपण सर्व एक आहोत, असे मात्र वाटत रहाते.

अंतराळातील प्रवासामुळे जीवनाकडे पाहण्याचा माझा दृष्टिकोन बदलला आहे. जेव्हा तुम्ही अवकाशातून पृथ्वीकडे पाहता तेव्हा तुम्हाला जाणवते की आपण सर्व एक आहोत आणि एकत्र काम केले पाहिजे. गेल्या दशकात हे एक मोठे आव्हान बनले आहे आणि ते व्यवस्थापित करण्यासाठी नवीन तंत्रज्ञानाची आवश्यकता आहे.

सुनीता यांनी दिवंगत अंतराळवीर कल्पना चावलाच्या ९० वर्षीय आई संयोगिता चावला आणि बहीण दीपा यांचीही भेट घेतली. विल्यम्स यांनी पुढच्या रांगेत बसलेल्या संयोगिता चावला यांना मिठी मारली. संयोगिता चावला म्हणाल्या की, सुनीता विल्यम्स ही त्यांच्या कुटुंबातील सदस्यासारखी होती. २००३ मध्ये कोलंबिया स्पेस शटल दुर्घटनेनंतर, विल्यम्स सुमारे तीन महिन्यांनी आमच्या घरी आली आणि दुःखाच्या काळात संपूर्ण कुटुंबाला आधार दिला. कल्पना आणि सुनीता यांनी एकमेकांना त्यांचे सामान्य व्यवसाय करण्यासाठी प्रेरित केले.