६० वर्षीय व्यक्‍तीला कोणतीही अस्वाभाविक आजार नसलेल्या व्यक्तीने न्यूयॉर्क ते मुंबई 12 तासांची नॉन-स्टॉप फ्लाइट घेतली आणि त्याला नवीन प्रकारच्या तीव्र डोकेदुखीचा त्रास होऊ लागला, ज्याचा त्याने यापूर्वी अनुभव घेतला नव्हता. वारंवार हायड्रेशन आणि प्रवासानंतर दोन आठवडे अंथरुणावर विश्रांती घेतल्याने वेदनाशामक औषधांचा सतत वापर करूनही डोकेदुखी कमी झाली नाही.
तुम्हालाही लांब उड्डाणानंतर डोकेदुखी झाली आहे.

का आणि विमानात बसण्यापूर्वी तुमची तब्येत चांगली असताना ते का होतात याचे आश्‍चर्य वाटते का? विमान प्रवासामुळे निर्माण होत असलेल्या डोकेदुखीची विविध कारणे असू शकतात. ही कारणे सायनस बॅरोट्रॉमासारख्या घटकांवर अवलंबून असतात, जे वातावरण आणि इंट्रानेजल सायनसमधील दाब आणि बॅरोमेट्रिक दाबातील बदलांचा परिणाम आहे. विमानाचा वेग, केबिनमधील हवेच्या दाबातील बदल, हवामानातील बदल आणि कमाल उंची गाठणे यासारख्या घटकांवर ही डोकेदुखी अवलंबून असते.

टेक ऑफ आणि लॅंडिंगदरम्यान डोकेदुखीची तीव्रता जास्तीत जास्त असते, जी सहसा 30 मिनिटांत कमी होते. विमान प्रवासानंतरची डोकेदुखीची सर्वात सगमान कारणे म्हणजे जेट लॅग, ज्याचे श्रेय शारीरिक हालचालींमध्ये व्यत्यय, थकवा, झोपेची कमतरता आणि निर्जलीकरण अर्थात डिहायड्रेशन असू शकते.

4-8 टक्‍के विमान प्रवाशांमध्ये डोकेदुखी काही दिवसांपासून ते काही आठवड्यांपर्यंत कायम राहते. अशा प्रकरणांमध्ये, जेव्हा छडअखऊी, ट्रिप्टन्स, विश्रांती आणि रीहायड्रेशनच्या पारंपरिक थेरपीने डोकेदुखी कमी होत नाही, तेव्हा इतर कारणे आवश्‍यक आहे.
टेक-ऑफ किंवा लॅंडिंगदरम्यान डोके किंवा मानेला झालेल्या आघातामुळे अशी डोकेदुखी उद्‌भवू शकते ज्यामुळे किरकोळ उडऋ गळती होऊ शकते. काहीवेळा, डांग्या खोकला, किंवा केबिन दाब समान करण्यासाठी मानेच्या कायरोप्रॅक्‍टिक युक्‍त्या जसे की जांभई, कान दाबणे, जबड्याच्या स्नायूंचा अतिविस्तार होणे अपेक्षित असते. अचानक झटक्‍यांदरम्यान डोके किंवा मानेची असामान्य स्थितीदेखील किरकोळ आघात आणि उडऋ गळतीस कारणीभूत ठरू शकते, जे सापडत नाही.