देशातील हृदयविकाराच्या रुग्णांमध्ये शहरात सातत्याने वाढ होत आहे. 40 वर्षांपेक्षा जास्त वयाच्या लोकांनी जड व्यायाम करणे टाळावे. जो व्यायाम करताना तुम्ही पूर्ण वाक्‍यात बोलू शकता, तो एक आदर्श व्यायाम आहे. दर आठवड्याला 150 ते 300 मिनिटांचा व्यायाम शरीराला तंदुरुस्त ठेवू शकतो.

आजकालआपल्या मुलाला जिममध्ये बॉडी बनवताना पाहून वृद्ध वडीलही बॉडी बिल्डिंगच्या फंदात पडतात आणि अनेक वेळा असे प्रयत्न जीवघेणे ठरतात. वृद्धांनी स्वतःला तंदुरुस्त ठेवण्यासाठी आणि वजन नियंत्रित ठेवण्यासाठी व्यायाम केला पाहिजे, स्पर्धा करू नका.
जिममध्ये प्रशिक्षकांचे प्रशिक्षण खूप महत्त्वाचे आहे. जिम प्रशिक्षकांना 35 वर्षांपेक्षा जास्त वयाच्या लोकांचा वैद्यकीय इतिहास माहित असणे आवश्‍यक आहे. जर कुटुंबातील कोणाचा हृदयविकाराने मृत्यू झाला असेल किंवा मधुमेह, रक्तदाबाचा त्रास असेल तर त्यांनी हलका व्यायाम करावा. व्यायामशाळेत स्वयंचलित बाह्य डिफिब्रिलेटर असणे आवश्‍यक आहे, जेणेकरुन हृदयविकाराच्या स्थितीत त्वरित शॉक दिला जाऊ शकतो. आजकाल ते मोठ्या हॉटेल्स आणि विमानतळांवर बसवले जाते.

हृदयविकाराचा झटका कधी कधी शरीराला सिग्नल देत असतो. छातीत दुखणे, डाव्या हातामध्ये तीक्ष्ण वेदना यासारख्या लक्षणांकडे दुर्लक्ष करू नये. ईसीजी, साखर, बीपी तपासण्यासाठी फारसा खर्च येत नाही. म्हणून या गोष्टी प्राधान्याने केल्या पाहिजेत. लोकांच्या बदललेल्या जीवनशैलीबाबत सांगायचे झाले तर व्यायाम करताना द्रवपदार्थही घेतले पाहिजेत. जर लोक आठवड्यात 150 मिनिटांपेक्षा कमी व्यायाम करत असतील तर ते शरीरासाठी फायदेशीर नाही आणि 300 मिनिटांपेक्षा जास्त व्यायाम केल्याने नुकसानही होऊ शकते.

शरीरसौष्ठवपटू, खेळाडू आणि खेळाडू दीर्घकाळ व्यायाम करतात आणि त्यांचे प्रशिक्षक त्यांना प्रशिक्षण देत असतात. जिममधील प्रशिक्षकांना बेसिक कार्डिओ पल्मोनरी रिसुसिटेशन (सीपीआर) माहित असणे आवश्‍यक आहे, जेणेकरुन जिममध्ये हल्ला झाल्यास संबंधित व्यक्तीचे प्राण वाचू शकतात. हृदयविकार झालेला असताना ते रुग्णाच्या लक्षात येणे आणि झटका आल्यापासून एका तासाच्या आत आपातकालीन उपचार मिळवणे हे सर्वात महत्त्वाचे असते, याकडे दुर्लक्ष केले जाते. अन्यथा हृदयविकाराचा सौम्य झटकाही प्राणघातक ठरण्याची शक्‍यता असते.