Jailer 2 Review : सुपरस्टार रजनीकांत यांनी साकारलेली प्रत्येक भूमिका प्रेक्षकांच्या मनावर वेगळी छाप सोडते. त्यांच्या कारकिर्दीतील अनेक पात्रांनी अन्यायाविरुद्ध आवाज उठवत खलनायकांना धूळ चारली आहे. रजनीकांत यांचा खास स्वॅग, दमदार संवादफेक आणि पडद्यावरील त्यांची अनोखी शैली हे त्यांच्या प्रत्येक भूमिकेचं वैशिष्ट्य राहिलं आहे. ‘जेलर २’मध्येही मुथुवेल पांडियन उर्फ ‘टायगर’ याच दमदार अंदाजात प्रेक्षकांच्या भेटीला येतो.

‘जेलर २’मध्ये मुथुवेल पांडियन केरळमधील एका छोट्याशा गावात शांतपणे आयुष्य जगताना दिसतो. आपल्यासोबत नेमकं काय घडलं, याची कोणालाही चाहूल लागू नये म्हणून तो गावातील एका छोट्याशा दुकानात काम करत असतो. पत्नी, सून आणि नातवासोबत तो आनंदाने आयुष्य व्यतीत करत असतो. मात्र, पतीच्या मृत्यूच्या दुःखातून त्याची सून अजूनही सावरु शकलेली नाही. सिनेमाच्या सुरुवातीला हे दाखवण्यात येते.

या मांडणीमागचा उद्देश प्रेक्षकांना कथेशी जोडून घेणं हा आहे. सिक्वलमध्ये अनेकदा पहिल्या भागातील घटनांचा फ्लॅशबॅक दाखवला जातो. मात्र, ‘जेलर २’मध्ये आधीच्या कथानकाची उजळणी करण्यापेक्षा नव्या भागात नेमकं काय घडणार आहे, यावर अधिक भर दिला आहे. त्यामुळे कथा पुढे सरकत असताना प्रेक्षकांची उत्सुकता कायम राहते.

‘जेलर २’ हा पूर्णपणे मसालापटाच्या चौकटीत बसणारा सिनेमा आहे. त्यामुळे अॅक्शन, ड्रामा, विनोद आणि रजनीकांत यांचा खास अंदाज यांची अपेक्षा ठेवून चित्रपट पाहायला जाणाऱ्या प्रेक्षकांची निराशा होत नाही. मध्यंतरापर्यंत सिनेमा चांगली पकड घेतो आणि प्रेक्षकांना कथेत गुंतवून ठेवतो.

मध्यंतरानंतर कथानक काहीसं भावनिक वळण घेतं. तरीही सिनेमाचा प्रभाव कमी होत नाही. अॅक्शन सीन्सची मांडणी प्रभावी करण्यात आली आहे. रजनीकांत यांचा खास स्वॅग आणि त्यांची संवादफेक मोठ्या पडद्यावर अनुभवण्यातच खरी मजा आहे. त्यांच्या प्रत्येक संवादातून दिसणारा आत्मविश्वास प्रेक्षकांना आकर्षित करतो.

वयाच्या या टप्प्यावरही रजनीकांत यांनी पडद्यावर दाखवलेली ऊर्जा आणि सहजता कौतुकास्पद आहे. ‘जेलर २’ हा प्रामुख्याने त्यांच्याच व्यक्तिरेखेभोवती फिरणारा सिनेमा असला, तरी सहाय्यक कलाकारांनीही आपापल्या भूमिका उत्तमप्रकारे साकारल्या आहेत. त्यांचा पडद्यावरील वावर मर्यादित असला, तरी प्रत्येकाच्या भूमिकेचं वेगळपण लक्षात राहतं.

या सिनेमाचं आणखी एक वैशिष्ट्य म्हणजे पात्रांची ओळख करून देण्याची पद्धत. एखाद्या कलाकाराची एन्ट्री कशी असावी, त्याच्या आगमनाने पडद्यावर वातावरण कसं बदलायला हवं आणि प्रेक्षकांच्या मनात त्या पात्राविषयी उत्सुकता कशी निर्माण व्हावी, याची उत्तम जाण दिग्दर्शक नेल्सन दिलीपकुमारला आहे. पात्रांच्या एन्ट्रीला दिलेला हा खास टच सिनेमाला अधिक मनोरंजक बनवतो. सिनेमाचं आकर्षिण ठरणारी गोष्ट म्हणजे बीजीएम अर्थात बॅकग्राऊंड म्युझिम. नेहमीप्रमाणे संगीतकार अनिरुद्धने यासाठी कोणतीही कसर सोडलेली नाही.

हिंदी चित्रपटसृष्टीतील कलाकारांच्या भूमिकाही लक्षवेधी आहेत. हृतिक रोशनचा कॅमिओ विशेष भाव खाऊन जातो. विद्या बालनने साकारलेली कांता ही व्यक्तिरेखाही लक्षात राहते. मिथुन यांची भूमिका कथेला चांगली साथ देते. तर विमलच्या भूमिकेतील योगी बाबू आपल्या विनोदी शैलीने प्रेक्षकांना हसवतो. विशेष म्हणजे, त्याच्या काही विनोदी प्रसंगांमध्ये संवादांपेक्षा त्याच्या हावभावांवर हसू आवरता येत नाही.

पहिल्या भागाच्या तुलनेत ‘जेलर २’मधील अॅक्शन सीन्स अधिक प्रभावी आणि थरारक वाटतात. अनेक प्रसंगांची रचना अशी आहे की, पुढे नेमकं काय घडणार याचा अंदाज बांधणं कठीण होतं. मुथुवेल पांडियनचा शोध घेत त्याच्यापर्यंत पोहोचणाऱ्या शत्रूंना तो कशा प्रकारे सामोरा जातो, हे पाहणं रंजक ठरतं.

सिनेमात अनपेक्षित ट्विस्ट्सचा भडिमार नसला, तरी एकामागून एक घडणाऱ्या घटना प्रेक्षकांची उत्सुकता आणखी वाढवतात. समोर कितीही ताकदवान खलनायक उभा ठाकला, तरी त्याच्यासमोर वादळासारखा उभा राहत प्रत्येक डाव उलटवण्याची मुथुवेल पांडियन याने आखलेली रणनिती पाहण्यासारखी आहे.

दाक्षिणात्य सिनेमे हिंदीमध्ये पाहताना अनेकदा संवादांमधील प्रभाव कमी झाल्याचं जाणवतं. मात्र, ‘जेलर २’मध्ये हिंदी संवादांनाही चांगली ताकद आहे. अॅक्शनला पूरक ठरणारे संवाद आणि प्रसंगानुरूप विनोद यामुळे हिंदी प्रेक्षकांनाही चित्रपटाशी जोडून घेणं सोपं जातं.

सिनेमाच्या शेवटी रजनीकांत यांच्या तोंडी येणारा संवाद विशेष लक्षवेधी आहे. गेल्या ५० वर्षांपासून आपल्याला संपवण्याचे अनेकांनी प्रयत्न केले, मात्र कोणालाही त्यात यश मिळालं नाही, अशा आशयाचा संवाद रजनीकांत यांच्या तोंडी आहे. पडद्यावर हा संवाद ऐकताना त्याचा संदर्भ केवळ मुथुवेल पांडियन या व्यक्तिरेखेपुरता मर्यादित राहत नाही. तो रजनीकांत यांच्या प्रदीर्घ कारकिर्दीची आणि त्यांच्या लोकप्रियतेचीही आठवण करून देतो.

– ओंकार खेडेकर